- Wyróżnia ją podstawowy ton upierzenia – ciemniejszy, ciepły, brązowordzawy [a nie słomkowy, żółtawy czy szarawy], dobrze widoczny zwłaszcza na wierzchu ciała i bokach. Jest ubarwiona bardziej kontrastowo od rokitniczki, lecz mniej „pasiasta” niż wodniczka.
- Grzbiet z rzędami rozmytych ciemnych plamek ale bez dwóch kontrastowych jaśniejszych pasów [jak to jest u wodniczki].
- Rysunek na głowie może robić wrażenie niemal czarno-białego.
- Wierzch głowy ciemniejszy niż u rokitniczki (choć może mieć niewyraźne, jaśniejsze kreskowanie przez środek) i nigdy nie ma jasnego paska na ciemieniu [jaki ma wodniczka].
- Brew szeroka (jasnobeżowa, kremowa lub biaława), ostrzej kontrastująca niż u rokitniczki, ucięta ostro przy tylnej granicy pokryw usznych [u rokitniczki węższa, nie tak kontrastowo jasna i zawsze płynnie rozmyta ku tyłowi, a u wodniczki rudawa z przodu i dłuższa, płynnie zachodząca poza pokrywy uszne].
- Czarniawy pasek oczny wąski, ale ostro kontrastujący z brwią.
- Pokrywy uszne brązowe, ciemniejsze niż u wodniczki i rokitniczki, u dołu podkreślone cienkim, ciemnym wąsem.
- Gardło białe.
- Na górnej piersi rudawa przepaska (często niepełna, przerwana na środku), może zawierać drobne, ciemniejsze kreskowanie.
- Istotną dla rozpoznawania cechą jest długość skrzydła, wyraźnie krótkiego u tamaryszki – lotki 1. rzędu wystają poza końce lotek 3. rzędu na ok. 1/3 długości lotek 3. rzędu [u rokitniczki na 3/4 długości lotek 3. rzędu].
- Ogon nieco dłuższy niż u rokitniczki, wyraźnie stopniowany, często zadziera go w górę.
- Nogi ciemne.
- Głosy. Twarde, stukające 'czak-czak’; w locie długi, energiczny terkot 'trrrrrr’. Śpiew urozmaicony, w charakterze podobny do śpiewu trzcinniczka, ale prawie bez szorstkich, zgrzytliwych i terkoczących elementów, za to zawiera znamienne, fletowe 'lj-lj-lj-lj…’ albo 'dji-dji-dji-..’ przypominające podobny dźwięk ze śpiewu słowików lub lerki.
